manik döküntüler

blog'a geri dön

0 yorum var - 04 Haziran 2008 18:04

sonunda insan olduğumu itiraf edebildim karşımdaki metalik düzleme..
eli(m)de olsa, kağıt üzerinde kolayca parantez içlerine hapsedebildiği(m) iyelik ekleri(m)e yaptığı(m) muameleyi oda(m)daki aynalara da yapacaktım..

ellerimi aynadan yansıyan biçimli kadın hatları(m)da gezdiriyorum..
soğuk: -beni hiç bir zaman yalnız bırak(a)mayan-...

parmak uçları(m)dan başlayan duyarsızlık damarları(m)daki kana bulaşarak en ücra küşeleri(m)e dek ulaşıyor..

kösnül varlığı(m) ve karşısında duran buz gibi görüntü..

hangisi daha gerçek? hangisi daha özge?...

ama kendi(m)i hapsettiğim bu aynalı hapishanede mutluyum..
asla bir beklenti kısıtlığı değil bu....hatta belki de en ileri derece, en dip, en ötesi ol(A)mayan...

şimdilik yalnızca kelimeleri(m)i bekleyebilirim.
ya da bukowski nin silahşör şiirlerinin alaycı fısıldayışarında kaybolmayı denerim...

hiç olmadı, en sevdiğim sutyeni(m)in sökülmüş lastiğini yamarım:)

papamamishka 04.06.2008

bu yazıya puanı basanlar: